×
سنتور

سنتور

Description

سنتور

سنتور یکی از اصیل‌ترین و خوش صداترین سازهای ایرانی است. این ساز در بسیاری از مراسم‌های ایرانی نواخته می‌شود. این ساز زهی کوبه‌ای در فرهنگ عمید اینگونه معرفی شده است: «یکی از ساز‌های زهی که سیم‌های بسیار (حدود ۷۲ سیم) بر روی آن کشیده شده و با دو مضراب چوبی بلند نواخته می‌شود و از قدیمی‌ترین سازهای ایران است».

قدیمی‌ترین نشانه‌ای که از سنتور بجا مانده است به سنگ‌تراشی‌های آشور و بابلیان (۵۵۹ پیش از میلاد) برمی‌گردد. واژه سنتور (سنطور) برای اولین بار در تاریخ‌نگاری ابوالحسن علی بن حسین مسعودی (قرن چهارم هجری قمری) در شرح اوضاع موسیقی ایرانی در زمان ساسانیان قبل  از اسلام، بیان شده است. در کتاب‌های ابونصر فارابی و ابن‌سینا نیز نام سنتور آمده است. این ساز در سروده‌های منوچهری دامغانی (شاعر قرن پنجم هجری) نیز آمده‌ است:

«کبک ناقوس زن و شارک سنتورزنست                  فاخته نای زن و بط شده طنبورزنا»

سنتور از ایران به کشورهای دیگر نیز رفته است. این ساز با تفاوتی اندک در کشور چین با نام ینگ‌کین[1] شناخته می‌شود. ساز سنتور در کشورهای دیگری نیز با نام‌های بعضا متفاوت رایج است مانند عراق، مصر، هندوستان، آلمان، آمریکا، ارمنستان، وگرجستان و غیره.

نوع رایج ساز سنتور در ایران دارای ۷۲ سیم است که هر چهار سیم از روی یک خرک می‌گذرد و دارای یک کوک است. این ساز در مجموع ۱۸ خرک دارد که ۹ تای آن در راست است و ۹ تای آن در چپ. سیم‌های این ساز توسط ۲ مضراب چوبی که به آنها ضربه می‌زنند نت‌های مختلفی را منتشر می‌کنند.


  • Share

Join our mailing list

To receive special offers & learn about latest courses

Subscribe